Vrijwilligerswerk verbroedert
Een kinderdagverblijf van Stichting Cordaan in Amsterdam organiseerde op dinsdag 23 maart voor kinderen een dagje uit in Artis, en zocht hiervoor een aantal vrijwilligers om de kinderen te begeleiden. Door een collega werd ik hier ook voor benaderd. Ik zeg in zo’n geval meestal geen nee. Punt was dat dit geen “gewone” kinderen waren, maar kinderen met een verstandelijke beperking. Maar wie van ons is er nu wel gewoon? We zijn toch allemaal een beetje apart? En als je kinderen een mooie dag kan bezorgen, dan doe je dat gewoon.
Om 10:15 uur komen de kinderen aan met de bus, en elke vrijwillig(st)er mag zich deze dag over één van hen ontfermen. Uiteraard zijn er charmante, deskundige begeleidsters om bij te springen als dat nodig mocht zijn.
De ongeveer 5-jarige Mohammed wordt aan mijn zorg toevertrouwd. Het blijkt een aardig actief mannetje te zijn. Ik laat hem op de parkeerplaats even los en hij gaat er als een speer vandoor om op onderzoek uit te gaan. De oplossing is een polsbandje voor zowel Mohammed en mij, met daartussen een ongeveer twee meter lang koord, dat de kleine baas wat meer bewegingsvrijheid geeft zonder hem uit het oog te verliezen. En die heeft hij hard nodig. Alles waar hij langs komt wordt grondig onderzocht en gebruikt als drumstel. Elke prullenbak wil hij induiken op zoek naar iets van zijn gading.
Het is moeilijk in te schatten wat voor indrukken de kinderen opdoen, maar een enkele is voor de lunchpauze al in dromenland. Sommigen kinderen zie je echt genieten van de dieren, en anderen hebben alleen maar aandacht voor alles wat er om hen heen gebeurt. Zoals Mohammed die er nog een keer in slaagt te ontsnappen door het koord dat ons verbindt, waar hij constant op heeft zitten bijten, kapot te trekken. Later op de middag stapt hij zonder pardon in een paar decimeters laagje water. Behalve natte schoenen en sokken houdt hij er gelukkig niets aan over. Ook de andere kinderen blijken een bijzondere fascinatie voor water te hebben.
Om ongeveer 14:00 uur worden de kinderen weer definitief overgedragen aan de begeleidsters, en gaan met de bus op weg naar huis.
Einde van een lange, (in)spannende dag. En niet alleen voor de kinderen!
Laat een reactie achter
